praecautus

From Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Latin

[edit]

Etymology

[edit]

Perfect passive participle of praecaveō.

Participle

[edit]

praecautus (feminine praecauta, neuter praecautum); first/second-declension participle

  1. guarded against

Declension

[edit]

First/second-declension adjective.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
Nominative praecautus praecauta praecautum praecautī praecautae praecauta
Genitive praecautī praecautae praecautī praecautōrum praecautārum praecautōrum
Dative praecautō praecautō praecautīs
Accusative praecautum praecautam praecautum praecautōs praecautās praecauta
Ablative praecautō praecautā praecautō praecautīs
Vocative praecaute praecauta praecautum praecautī praecautae praecauta

References

[edit]
  • praecautus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • praecautus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.